22 Eylül 2014 Pazartesi

Katkısız Sevgi..

Üç kız kardeşin en küçüğüyüm.

Hiç büyümeyen, hep korunan kollanan. Yaş 37 oldu ama hep ufağım ben.

Mutlu bir çocukluk geçirdik.

Bizi çok seven ve sevdiğini belli eden anne babaya sahiptik. Hala gözümüzün içine bakarlar çok şükür.

Babam pazar günleri pazardan gofret alırdı bize. Arka bahçeye salıncak kurardı. Annem sağlık sebebiyle teyzeme giderdi sık sık. Beni babam yıkardı. Gözüme sabun kaçıracak diye çok korkardı.

Kapı önünde oynayan. Uzağa gitse bile ''kayboldu'' olmayan çocuklardandım. Yan evde oturan kuzenim Elif'le sokak sokak gezerdik. Evin yolunu bulurduk hep.

Disiplinli bir annem vardı. Leb demeden leblebiyi anlardık yani. Misafirlikte bir bakışı bizi hizaya sokardı.

Uyku eğitimi almadım ben hiç biliyor musun. Uykum gelince annem beni yatağa yatırırdı. Sende yanıma gel dediğimde ''sen yatağı ısıt ben geliyorum birazdan '' derdi. Yorganı kafama çekip nefesimle içeri sıcak hava verirdim. Sonra sıcaktan uykuya dalardım. En güzel uyku eğitimi. Ben hala yorganı kafama kadar çekip uyurum. Ömer bu halime çok gülüyor :)

Annem çok bağırmazdı dövmezdi. Ama benim dönemimin tüm çocukları gibi popoya şaplak yerdik bizde.

Annesi tarafından dövülse bile ''Anne'' diye ağlayan çocuklardık biz.

Katkısız Sevgi'yi tadabilmiş şanslı çocuklar.







2 yorum:

anne kaleminden dedi ki...

çok güzel bir yazı böyle geçmişe götüren yazıları seviyorum :)

Seyhan dedi ki...

Benzer dönem çocuklarıyız demek ki ne mutlu :) sevgiler

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...